Patron szkoły

DOMAŃSKI BOLESŁAW – urodził się 14 stycznia 1872 r. w niewielkiej wsi Przytarnia, na południu Kaszub. Wyrastał w domu, w którym szanowano ludzi poświęcających się bliźnim, sprawom narodowym, kulturze i polskości; w domu, w którym każdy wykonywał z największym oddaniem swoje obowiązki zawodowe i rodzinne. Była to najważniejsza szkoła życia i charakteru. Przeszedł także wiele szczebli edukacji powszechnej, która miała ogromny wpływ na poglądy polityczne i stosunek do ojczyzny.

Były to szkoły: Pruska Szkoła Ludowa w Kiełpiu (uczył tam też jego ojciec), biskupie gimnazjum Collegium Marianum W Pelplinie (gdzie spędził 7 lat), Królewskie Gimnazjum Klasyczne w Chełmnie. Zdał maturę 25 lutego 1890 roku. Następnie kształcił się w Seminarium Duchownym w Pelplinie, gdzie 15 października 1893 r. otrzymał święcenia subdiakonatu i wreszcie w Królewskiej Pruskiej Teologicznej i Filozoficznej Akademii w Monasterze, którą ukończył doktoratem filozofii. Tam też, 9 marca 1893 roku, otrzymał święcenia kapłańskie.

Pierwszą posadę otrzymał w Lubawie, gdzie został wikarym. Po roku pracy został powołany na stanowisko prokuratora Collegium Marianum, gdzie troszczył się o sprawy materialne nauczycieli i wychowanków. W 1899 roku otrzymał nominację na profesora filozofii w seminarium duchownym. Pracował tam przez trzy lata.

W 1902 r. powrócił do służby duszpasterskiej. Powierzono mu administrację parafii złotowskiej. Po roku, po śmierci ks. Wojciecha Semrau z Zakrzewa, otrzymał probostwo zakrzewskie.

Jako tamtejszy proboszcz, Patron troszczył się o sprawy duchowe jak i materialne parafian. Wzbogacił życie religijne i moralne parafii. Starał się podnieść wartość człowieka, bez względu na jego pochodzenie i majątek. Aby ulżyć biednym, odnowił szpital, rozparcelował ziemię plebańską wśród małorolnych. Sam był wzorowym gospodarzem, nieustannie się uczył. Sprowadzał nowe odmiany zbóż, materiałów siewnych, stosował wówczas mało znane nawozy sztuczne.

Zorganizował boisko sportowe. Zakładał kółka rolnicze, chóry śpiewacze i związki sportowe, kursy racjonalnej hodowli inwentarza, instytucje charytatywne, spółdzielnie i koła samopomocowe.

Jako ksiądz troszczył się także o świątynię parafialną i jej otoczenie. Za jego kadencji dobudowano w 1911 roku przeszło 50 metrową wieżę z czterotarczowym zegarem; zakupiono trzy nowe dzwony, sprawiono nowe organy i 13 okien malowanych; otoczono plac kościelny murem i wystawiono w nim Grupę Ukrzyżowania Pańskiego. W 1922 roku dobudowano do kościoła dwie kaplice.

Za swój największy obowiązek uważał katechizację dzieci i młodzieży. Uczył prawd wiary i jednocześnie języka polskiego. Zawsze przypominał: „Bądź dobry, bądź uczciwy, staraj się wyrosnąć na dobrego Polaka.”

Przez cały czas zajmował się organizacją polskiego życia społecznego na ziemiach odciętych od Macierzy. Wspierał wszelkie wysiłki, które miały podnieść poziom gospodarki i kultury Polaków.

1906 – przyjmuje funkcję prezesa Rady Nadzorczej Banku Ludowego w Złotowie.

1909 – współtworzył Bank Parcelacyjny w Złotowie, przekształcony w 1915 r. w Bank Ludowy z siedzibą w Zakrzewie.

1929 – zostaje wybrany patronem (prezesem) Rady Nadzorczej Związku Spółdzielni Polskich w Niemczech. (Od tego czasu przylgnął do niego tytuł Księdza – Patrona )

1930 – zaczyna budowę Domu Polskiego, który do użytku oddano w 1934 r.

1931 – zostaje wybrany na stanowisko prezesa Związku Polaków w Niemczech.

1933 – zostaje wybrany prezesem berlińskiej spółki akcyjnej Bank Słowiański.

Ponadto zostaje też:

- wiceprezesem Polsko Katolickiego Towarzystwa Szkolnego na obwód rejencji w Pile,

- kuratorem Związku Polskich Towarzystw Szkolnych w Niemczech.

Był wszędzie tam, gdzie potrzebna była jego wiedza, życiowa mądrość, zmysł organizacyjny i przede wszystkim autorytet.

Zmarł 21 kwietnia 1939 roku w lecznicy św. Józefa w Berlinie. Uroczystości pogrzebowe rozpoczęły się 25 kwietnia w kościele katedralnym św. Jadwigi w Berlinie. Kondukt żałobny, który ciągnął się aż 3 km, udał się do Zakrzewa. Tam 26 kwietnia odbył się pogrzeb. Nad trumną pochyliły się 242 polskie sztandary, a sztandar „Rodła” okrył jego trumnę. Pogrzeb, wbrew Niemcom, stał się wielką manifestacją polskości.

Od 14 maja 1945 roku, dnia otwarcia Publicznej Szkoły Powszechnej w Zakrzewie, ks. dr Bolesław Domański, swoim imieniem, patronuje naszej szkole. 27 kwietnia 1975 roku potwierdzono to oficjalnie aktem prawnym.